japonca, fince,yunanca

私はあなたに私の最愛の人を愛して
Watashi wa anata ni watashi no saiai no hito o aishite
Rakastan sinua rakkaani
Σ 'αγαπώ αγάπη μου

Prensesin Uykusu

Naiflik yakalanmış filmde..

(Çağan Irmak'ın bir önceki filmi miydi " Karanlıktakiler" çok iyiydi..- oyuncular tiyatro kökenli dar alanda kısa paslaşmalar.. etkileyici idi. İlk filmi mi  (değil) "Babam ve Oğlum" da bayağı duyguyu vermişti Çetin Tekindor yolun  ortasında bir sahne..Nazım Hikmet'i oynayan dev aktör onun önüne geçmişti, cenaze töreni idi galiba... )

Masal ile gerçek hayat  birleştirilmiş. Oyuncular çok iyi, animasyonlar iyi, pozitif duygu veriyor.
Hikaye karmaşık değil, aslında birkaç hikaye var, karakterleriyle.. Yetimhane, yetim arkadaşlar, kocasını terkeden kuaför anne ve kızı, yalnız yaşlı eski rejisör,  bir müzik grubu (Redd), yetimlerden başroldeki pozitif hayalperest, diğeri daha hayatın içinde gibi, kütüphanedeki iyiliksever kadın..

Çekimler yakın, iyi, film dinamik.. seyrettiriyor.

THE SLEEP OF PRINCESS

Naivity was caught in the film. The tale (a fairy tale) was combined with the real (true) life. Acting people are good, animations are not bad, the film gives you a positive feeling. The story is not complicated, there are few stories with their characters, actually. An orphanage,  orphan  friends; an hairdresser  mother with her daughter who left his husband;   an  alone, old  former film director, a music band (Redd),  the main character from  the orphans   is more positive and  a day dreamer, the other looks like from (thorugh) the life, an humane  woman working in the library
 Close Shots  are good, film is dynamic.. it makes you watch..

Havana

Havana filmini seyrettim. Filmin, özellikle ikinci yarısında, değişik noktalarda, karakterlerin karşılaştıkları durumlarda  kaldıkları ikilemler (kararsızlıklar) iyi yansıtılmış. Redford ikinci yarıda hayata nasıl baktığını, hayat hakkında ne düşündüğünü gösteriyor. Olin ile Redford arasında Redford'un evinde geçen dialoglar düşünülmüş ve farklı bakış açılarını vurguluyor. Hayata anlam katmak üzerine düşünceler.  Olin'in söylediği "Kişinin kendinin ötesine geçmek ve birlikte şarkı söylemek.." ve Robert'in söylediği birkaç cümle hoşuma gitti.  Ayrıca  Redford'un profesörle konuşmasında, profesör kadınlarla ilgili yorumları ilginç.
 Bu konuşmalar Robert'in Olin'in peşinden gitmesinde etkisi oluyor.  Dialog  ayrıntılarını daha sonra(aşağıda) vereceğim.

Filmin son ayrılış sahnesi Kasablanka' yı hatırlattı..

Olin Lena İsveçli, filmde de Kuzeyli ve aslında Holywood'da şansını deneyen bir oyuncu..  

 Olin Lena'ın eşi Lars Sven "Lasse" Hallström ilk filmi: 

• 1973 - Ska vi gå hem till dej eller till mej eller var och en till sitt? (Shall we go to your place or my place or you to yours and me to mine?-

Senin yerine mi gideceğiz benimkine mi yoksa sen seninkine ben benimkine mi ?)

  Bazı  Dialoglar:  

  Profesörün bazı lafları:

- Take the advise of the old  man. Stick with her.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

 -There is nothing like a woman or two.

- They love men even jerks. Women are perfect, the rest is bullshit.

(Robert Profesöre soruyor: ) -Sen ne yapacaksın

(Prof)  - Benim birşey yapmam gerekmiyor.

Olin ile arasında geçen konuşmalar:

-(R)  Anlamadığım şeylerden uzak dururum.

        Fikirlerle yaşayamazsın. ınsanların birçoğunun fikri bile yoktur.

-(O) It is not idea, feeling.. 

-(O) Bildiğin şeye pek inanmıyorsun..

-(R) İnanıyorum. I know I love you baby.

-(R)  Çinde bir kelebeğin çiçeklerde kanat çırpşının Karayiblerde kasırgaya

      yol açtığını biliyorum. Ama olasılıkları hesaplayamazlar.. oluruna bırakırlar. Uzun zaman alır.

Burada Sydney Polack, Robert Redford'a kaos teorisinden söz ettiriyor. Kelebek etkisi..      

Havana'nın bir eleştirisi için;    NYTIMES

Tanrı beni görüyor mu?

Murat Gülsoy'un yeni kitabının ismi imiş.. (Can yayınları)
İsmi hoşuma gitti..
 Pakize Barışta yorumlamış, eleştirmiş..
"zaman gerçekten azalıyor....yaşadıkça yaşayacağımız azalıyor" kitaptan alıntı..
"Edebiyat, insanın yalnızlığına ve buna  bağlı olarak bireyin farkedilmekle ilgili varlık sorununa deva olma çabasındadır hep." Pakize Barışta'dan alıntı..

Does God see me?
 This is the title of the story book  of Murat Gülsoy recently published by Can Yayınları. I liked the title.
Pakize Barışta interpreted and criticized the book..
"the time is really decreasing... as we lived,  what we will live is decreasing" two sentences from the book.
"Literature is always in the effort to become a remedy to the loneliness of the human being and by depending on that  the existence problem  of the individual which  involves him/her to be perceived." from Pakize Barışta.

Brüksel 1.3

15.11.10 gece devam..

Önünden daha öne geçerken farkettiğimiz  küçükçe bir Yunan restoranına gittik.  Edirne'den yaptığımız  çıkışlardan  alışkınız, zaten yabancı da değil bize Grek yemekleri.. Gece  saat 10'u geçmişti.  İçeri girerken bir çift bir çocukla dışarı çıkıyordu.. Yemeklerni bitirmiş bir halleri vardı.. daha sonra onların Türk olduklarını öğrenecektik.. restoranın sahibinden. 
İçerde pencerenin hemen yanında bir çift oturuyordu. Adam saçını kuyruk yapmıştı.
Gözlükleri  olan kız  biraz kilolu idi. İkiside neşeli gözüküyordu. Barın arkasında biri çalışıyordu, saçları kırlaşmıştı ama genç duruyordu.   Arnavut kökenliymiş. Hatta Priştina'danmış. Dedemin de oralı olduğunu söyledim. Orta yaşın üstünde gözüken  ve restoranın sahibi gibi duran biri  menüyü getirdi. Menüde de midye vardı, ama "Moule de la Maison" yazıyordu, yani Brüksel'de yapılan klasik usulden farklı olduğu anlaşılıyordu. Onu istedik. Çok iri fasulyeli bir plaki resmi vardı menüde, ayrıca ızgara sardalya, bir de bir karaf beyaz şarap ısmarladık. Müzik  tanıdık geliyordu, hatta şarkıların Türkçe söylendiğini farkettik. (Darıldınmı gülüm bana..) sonradan Yunanca parçalar da söylemeye başladı şarkıcı. Restoran sahibine sorunca  CD kapağını getirdi, meğersem  Candan Erçetin'miş. Yemekler gelince keyfimiz de yerine geldi.Sohbete başladık restoran  sahibi ile.  Selanik'te oturuyorlarmış ama aslında hem Bulgaristan hem de Türkiye sınırına (Edirne'ye)  yakın bir köydenmiş.  Yandaki  masadakiler de katıldı sohbete, adam Fas kökenli imiş, kız ise daha karışık Yunan  ve Afrika  taraflarından.  Geceyi restoran sahibinin metaksa ikramı  ile bitirdik, hem  3 yıldız hemde 5 yıldız farkını deneyerek anladık.

Brüksel 1.2

15.11.10 gece

Meydan gerçekten büyükmüş. Meydana açılan sokalardan birinde birşeyler yiyelim dedik..
Oturduk güzel bir yer.. Moule ( midye) yiyeceğiz..
Mariniere (marine edilmiş)  seçtik bir tane alacağız..
26 Euro idi bir tane yeter diye düşündük.
Başka şeylerde ısmalayacağız tabii ki. Kadın  garson bir kişiye servis yapmayacağını söyledi.. kalktık..
İnceden teşekkürler karşılıklı..

Brüksel 1.1

15.11.10 Pazartesi 

Amsterdam'dan öğleden sonra yola çıktık. Saat 14.30 ta. 14'te EuroLines Otobüs durağındaydık.

Bilet 16  Euro. Siyahi şöför bagajları yanımıza almamıza müsade etti. "Il est ou".. İngilizceden başka her dili konuşuyordu. Hava çok güzeldi. Sağ taraftan parlak bir güneş geliyordu. Trafik çok yoğundu. Şöför yol boyunca konuşup durdu.  Güneşten etkilendiğinden mi yoksa konuşmasından mı bir arar sıkı bir fren yapmak zorunda kaldı.

Amsterdam'dan sonra en çok park edilmiş  bisikletleri Antwerp'te gördük. Yüzlerce bisiklet...

                                                              Kuzey Tren Garı'na vardık ve Max Hotel'e kadar yürüdük..



Max Hotel

 Max Hotel'e Çek-in yapmak hemen anında olmuyor.  Herşey makine ile insansız. Pasaport tarama işinde takıldık. Pasaport büyük geldi. Neyse manuel bilgiler giriliyormuş.

Yürüyüşe çıktık. Eski Şehir merkezine doğru.









Büyük Meydan (Grand Place)



Büyük Meydan  gerçekten etkiyeci büyüklük ve genişlikte...